Albanicus Erectus

Virgjil Muci

Washingtoni ka qenë dhe mbetet kryeqyteti i parapëlqyer i politikanëve shqiptarë (ma do mendja që gjithsekujt i kujtohen Mëngjeset e lutjeve, kur nga presidenti i Republikës dhe gjithë të tjerët me radhë fluturonin drejt Amerikës), ndërkohë që këto kohët e fundit është shndërruar në Mekën e klasës politike shqiptare. Njëri pas tjetrit po udhëtojnë politikanët shqiptarë, të djathtë e të majtë, të maxhorancës e të opozitës, drejt kryeqytetit amerikan. Për mendimin tim për dy arsye: e para, për t’i treguar opinionit publik shqiptar se gëzojnë mbështetjen e më të fortëve të botës dhe, e dyta, për të vjellë vrer për kundërshtarin e tyre politik tek aleatët. I pari që e çeli siparin e këtyre udhëtimeve ishte kryetari i porsazgjedhur i Bashkisë së Tiranës, më pas udhëtimet vijuan me ish-kryetarin e së njëjtës bashki dhe kryetarin aktual të Partisë më të madhe të opozitës, asaj socialiste, u ndoqën nga njeriu apostat i drejtësisë dhe kreu i partisë më të re në vend (një Zot e di e sata është!) dhe në këto çaste që po shkruajmë këto radhë në Tokën e Bekuar gjendet lideri i i LSI-së dhe njeriu kyç i koalicionit qeverisës, Meta, i cili, me këtë vizitë dhe takimet e kryera, duket sikur do t’u flakërijë sysh armiqve të tij që, para pak kohësh, pas skandalit të videos dhe vendimit të Gjykatës së Lartë nuk ngopeshin ta shihnin të kryqëzuar. I fundit në këtë merry-go-round të politikës shqiptare ka të ngjarë të jetë kryeministri Berisha, i cili, përtej cfinjave që fusin gazetat dhe më së shumti ato që janë kritike ndaj qeverisjes së tij, nuk duket të ketë një ngut të madh për të mbërritur në Washington. Edhe pse e di fort mirë peshën e një vizite në kryeqytetin e politikës botërore, Berisha e ka kuptuar se ky nuk është momenti më i volitshëm për të fluturuar drejt Amerikës, ndaj dhe ka të gjithë durimin e duhur për të pritur çastin e përshtatshëm.

E megjithatë, sot e kësaj dite, zgjedhësit shqiptarë nuk impresionohen më prej butaforisë së këtyre vizitave dhe deklaratave bombastike që lëshojnë politikanët pas kthimit. Dhe në llogari të fundit ajo që ka për të vendosur ka për të qenë vota e tyre, dhe vota e tyre ka për të qenë për më shumë punë, spitale, shkolla, rrugë dhe, s’do mend, mirëqenie.