Llogaritë e sallaksëve

Nëse 2013-ta është shansi i artë i Edi Ramës për të rrëzuar akuzat si lider i paaftë për të maksimalizuar gabimet, gafat dhe skandalet qeveritare; periudha deri në këto zgjedhje është edhe shansi i fundit i Fatos Nanos për t’ja hequr Ramës këtë fitore nga duart dhe për t’u rikthyer në qendër të politikës së Tiranës

Alqi Koçiko

Debatet e ndezura, ngritja dhe ulja e emrave të kandidatëve brenda ditës, numërimi i votave të secilës palë dhe thashethemet mbi takimet e telefonatat informale të kryetarëve për zgjedhjen e presidentit të ri të Republikës, ende na ushtrojnë në vesh. Por sakaq, Presidenti i ri u bë lajm i vjetër sapo numërimi i votave në Kuvend konfirmoi në krye të shtetit ish ministrin e Brendshëm Bujar Nishani. Nëse ka diçka për të cilën politikës shqiptare nuk duhet t’ja hamë hakën, kjo është suspansi me të cilën i mban pezull ndjekësit e saj, dhe seria më e re e ka emrin Fatos Nano.

Tashmë llogaritë, hamendjet dhe skemat kanë kaluar në oborrin e të majtës, që kur lëvizja për Nanon president u transformua në lëvizjen Nano për çlirimin e PS-së nga Edi Rama. Shumëkush është dakord se dramaticiteti i lëvizjes së dikurshme për katarsis dhe frika politike që ngjalli ajo lëvizje, është zëvendësuar vetëm nga njëfarë kureshtieje se deri ku do durojë Nano “sfidat e terrenit”, para se të kthehet në Vjenë. Piruetat e tij politike gjatë këtyre viteve emigracion ja kanë ulur pjacën në sytë e socialistëve të vjetër, e aq më shumë tek të rinjtë, mund të thotë dikush. Batutat e rromuzet në web flasin rëndom në disfavor të këtij rikthimi. Por jo të pakta kanë qenë edhe oshilacionet e pasardhësit të tij Rama, që këto ditë po dëgjon nga goja e Nanos një seri të gjatë epitetesh negative, shumica syresh jo dhe aq të pavendta për ata simpatizantë që prisnin e shpresonin shumë më tepër nga ai. Atëherë, sa serioze është tentativa më e re e Nanos për “të pushtuar” PS-në?

Ajo që mbetet në fuqi si pikëpyetje, është se çfarë lëvizjeje do kishte ndërmarrë Nano në oborrin e sallaksëve, nëse Rama do kishte pranuar kandidimin e tij presidencial dhe ish kryeministri do të humbiste natyrshëm përballë votave politike të mazhorancës. A do t’i kthehej gjithsesi me turr e inat Ramës, apo do falenderonte PS-në dhe do rikthehej në ekzilin e artë? Këtë nuk e dimë. Por disa zhvillime brenda dhe rreth kampit rozë, na ofrojnë një çelës leximi që është i vlefshëm edhe për “rebelimin Nano”.

Së pari, duket se aleanca PS-LSI, pas mbylljes së odisesë presidenciale do të mbetet në tentativë, aq më tepër pas akuzave të fundit socialiste se Meta ja dha votat e tij Berishës në këmbim të llokmave në privatizimin e Albpetrolit. Por nga ana tjetër, një sondazh i financuar nga fondacioni Soros (mbase dhe testime të tjera private) tregon se opozita ka gjasa shumë të mira për të fituar zgjedhjet parlamentare të 2013-ës. Vetë Edi Rama është shprehur tejet konfident në këtë pikë, duke nënvizuar fitore “edhe pa LSI-në”.

Së dyti, përvjetori i 21-të i rithemelimit të partisë shkoi e “u përplas” me lëvizjen e re të Nanos. Nuk mund të mos vihet re se dy reagimet kulmore lidhur me këtë ngjarje, konverguan në një pikë: Në referimin e emrit të sekretarit të përgjithshëm Gramoz Ruçi. Teksa Nano i bënte thirrje Ruçit të shkëputej nga Rama dhe të kontribuonte në ringjalljen e PS-së, Rama i drejtonte falenderime të veçanta e të përzemërta. “Kush ka Ruçin, ka PS-në”, qe konkluzioni i disa komenteve dhe analizave në media, në fakt një pohim që qëndron këtu e 20 vite, edhe pa dy reagimet e mësipërme.

Kësisoj, bëhet e qartë se nëse 2013-ta është shansi i artë i Edi Ramës për të rrëzuar të gjitha akuzat e etiketimet jo vetëm të Nanos, si lider i paaftë për të maksimalizuar gabimet, gafat dhe skandalet qeveritare, i pazoti për të manovruar politikisht e për të udhëhequr opozitën në fitore; periudha deri në këto zgjedhje është edhe shansi i fundit i Fatos Nanos për t’ja hequr Ramës këtë fitore nga duart dhe për t’u rikthyer në qendër të politikës së Tiranës. Por është pikërisht kjo plangprishje (ironikisht, dikur ai akuzonte Ramën si të tillë ) që e bën negative dhe inatçore lëvizjen e tij, madje të papëlqyeshme për shumë të majtë. Dhe cilatdo qofshin thirrjet joshëse të sirenave për Gramoz Ruçin, mendja ta do që për lëvizjet e tij, sekretari i përgjithshëm do të presë zgjedhjet.

Sa për Ramën, ai ka mëkatet e veta dhe mbase është duke kryer edhe të tjera. Një ndër to, më kryesori, mund të gjendet i fshehur në një formulim specifik që ai bëri gjatë një interviste të fundit, kur tha se pushteti dhe fitorja “janë aty, presin që ne t’i marrim në verën e 2013-ës”. Sot, të gjithë e dimë se ëndrra e Ramës që fitorja t’i bjerë si frut i pjekur në oborrin e PS-së, edhe herë të tjera i është kthyer në makth kryesocialistit.