Sofra dhe arinjtë

Idealja do të qe sikur në vend të gazetarëve e veprimtarëve, zoti Arvizu të kishte rreshtuar në sallën e Teatrit Kombëtar, në një njëjtën veprimtari, ata që festuan këtë javë tek “Sofra e Ariut”. E dimë që e ka këtë fuqi. Atëherë po, do të besonim se diçka po nis të ndryshojë

Alqi Koçiko

Është gjithnjë e më e vështirë të jesh optimist për Shqipërinë. Thënia e kreut të delegacionit të Parlamentit Europian për Shqipërinë, Kukan, ishte pjesë e një intervistimi televiziv që përshkohej fund e krye nga sikleti për të mos e paraqitur kaq zi punën e këtyre shqiptarëve sa i përket integrimit europian, përballë domosdoshmërisë për t’i thënë gjërat siç janë. E po atë ditë, të enjten e kaluar, një konferencë në prani të gazetarëve e veprimtarëve civilë me vulën organizuese të ambasadorit amerikan në Tiranë, zotit Arvizu, i tha mesazhet edhe më troç: Në realitetin e sotëm shqiptar, punët janë keq e mos më keq. “Veproni tani!”, ishte slogani i këtij aktiviteti, që i bënte thirrje jo thjesht shoqërisë “profesioniste” civile, por edhe çdo qytetari të shqetësuar, të ngrinte zërin, të organizohej, të propozonte mënyra e mjete për evidentimin e problematikave konkrete dhe ushtrimit të presionit për zgjidhjen e tyre. Por cili është ky realitet? Për këtë, mjaft të rendisim veç ngjarjet e ditëve të fundit.

Vrasja e tmerrshme për “gjakmarrje” e 17 vjeçares nga Dukagjini Marie Qukaj, bashkë me gjyshin e saj të moshuar mu në mes të arës, ngacmoi thekshëm ndjesitë në dukje të topitura të bashkëqytetarëve tanë. Ndërprerja e një jete të pafajshme në mënyrë kaq makabre, e shndërroi fytyrën e saj ëngjëllore në simbol të reagimit tonë protestues në qendër të Tiranës. Dhe në një vend ku edhe vetë policët vriten për gjakmarrje, teksa ka ndodhur që “veprimtarë civilë” zihen me njëri-tjetrin për fondet e huaja kundër këtij fenomeni, ne vetëm këtë luks kemi në dorë, ngritjen e zërit publikisht. Njësoj po ngrihet ky zë edhe ndaj zgjerimit-rrufe të rrugës së Elbasanit nga ana e bashkisë së kryeqytetit; një zgjerim që për efekt anësor ka masakrimin e dhjetra pemëve gjigande të parkut të liqenit dhe zhdukjen e mijëra metra katrorëve gjelbërim. Një zgjerim misterioz, i panjoftuar, pa vendim e pa asnjë informacion, që shkel zyrtarisht një hale ligje e rregulla, por që shkarazi premtohet të zëvendësohet me mbjellje të tjera, gjetiu nëpër Tiranë. Përballë pemëve që gjasme do t’i mbjellin, në Lazarat është hashashi që policia bën sikur e korr. E gjithë kjo teksa pak metra më lart, në një lokal luksoz pak mbi fakultetin filologjik, politika shtroi një zijafet të madh për zgjedhjen e kreut të ri të shtetit, Bujar Nishani. Ky i fundit, figurë politike me një karrierë e cv aspak modeste, që çuditërisht, nuk iu ndenj pa e pasuruar edhe me një diplomë fantazmë masteri, për të zbukuruar murin e zyrës. Në respekt të plotë të paradoksit shqiptar, nëse ministra e kryetarë shtetesh gjetiu nëpër Europë japin dorëheqjen nga posti kur u dalin hynere të tilla, ne bëjmë të kundërtën: I zgjedhim pikërisht pse i kanë edhe këto “kualifikime”.

Realizimet e të ardhurave nga ministria e Financave vijnë gjithnjë në rënie, por kjo nuk e pengoi dikasterin në fjalë të mbronte deri në fund dhënien e e liçensës së llotarisë kombëtare një kompanie austriake, ndërkohë që konkurrentë të tjerë kanë mbi dy javë që ulërasin se janë gati t’i paguajnë arkës së shtetit tonë më shumë se dhjetëfishin e shumës austriake. E mu në këtë moment, del pikërisht ministri i Financave që me tonin filozofik të një të moçmi që e di se paratë nuk janë gjithçka në jetë, thotë se tenderi është okej, sepse paratë nuk janë kriter kryesor për këtë liçencë! Paskëtaj, debati se përse nuk u jepet kjo leje për të korrur para sade atyre që paguajnë më shumë, ose tek e fundit, përse nuk e ushtron shteti këtë veprimtari, nuk kanë më kuptim. Sa për të ashtuquajturat “skandale” të reja e të vjetra me linja interkonjeksioni, me abuzime entesh shtetërore si aviacioni publik shqiptar etj, vetë shumat “modeste” të dëmit të shkaktuar i skualifikojnë si skandale. Pa dëgjuar për disa milionë euro bashkë, nuk na mbushet syri.

Tani, shtrohet pyetja: Kundër kujt të aktivizohet, ngrejë zërin, protestojë e bëjë presion qytetar shqiptari i zakonshëm dhe veprimtarët civilë, kush është shënjestra? Padyshim qeveria dhe qeveritarët. Të cilët, tha ambasadori, vetëm kësisoj do detyrohen të përmirësojnë ligjet.

Por ka një problem, që zoti Arvizu me siguri e di; ne nuk po vuajmë për bazën e dobët ligjore, pro për mosrespektimin e ligjit nga ana e atyre që i tundin letrat e ligjeve të miratuara, si më të mirat në sistemin tonë diellor. E meqë i nderuari ambasador menjëherë pas aktivitetit Act Now!, mori pjesë bashkë me kryebashkiakun Basha në panairin e ojf-ve të ndryshme (!!!), a do mund t’i kërkonte atij informacion për zgjerimin e rrugës së Elbasanit, që askush nga gazetarët dhe mediat nuk po arrin ta vjelë? Ky do të ishte një fillim jo i keq. Ndërsa idealja fare, do të qe sikur në vend të gazetarëve e veprimtarëve, zoti Arvizu të kishte rreshtuar në sallën e Teatrit Kombëtar, në një njëjtën veprimtari, ata që festuan këtë javë tek “Sofra e Ariut”. E dimë që e ka këtë fuqi. Atëherë po, do të besonim se diçka po nis të ndryshojë.