Albanicus Erectus

Virgjil Muçi

Përkujtimorja e organizuar për viktimën më të fundit të gjakmarrjes në Shqipëri, shtatëmbëdhjetëvjeçares Marie Cukaj, e cila u ekzekutua tok me gjyshin para pesë ditësh në fshatin Kir, vjen e përfton një kuptim simbolik për sjelljen e shoqërisë shqiptare në përgjithësi apatike. Për të parën herë njerëzit nuk dalin në rrugë për hir të partive politike, por për shkak të një organizimi të ri: përmes rrjeteve sociale. (Lypset të mos harrojmë se rrjetet sociale janë shndërruar në një instrument të rëndësishëm të luftës politike e më gjerë sot në botë; mjafton të kujtojmë këtu të rinjtë që mbushin sheshin Tahrir në Kajro dhe në vende të tjera të Lindjes për të protestuar kundër regjimeve autoritare.)

Mrekullia e veprimtarisë në fjalë (nëse mund të shprehem kështu) ka të bëjë me faktin se për herë të parë nuk shihje fytyra hipokrite politikanësh, por njerëz krejt anonimë të të gjitha moshave që i qenë përgjigjur ndërgjegjes së tyre dhe jo megafonit të propagandës; se në vend të sloganeve politike mbanin në dorë një trëndafil dhe një qiri për shpirtin e së ndjerës; se nuk të zinte veshi fjalime bajate dhe histerinë veshçjerrëse të militantëve dhe fanatikëve të partive; se për herë të parë, ndoshta, përfaqësuesit e shoqërisë civile, ata që lypset të jenë zëri kritik i ndërgjegjes sonë kolektive, nuk qenë aty për të përligjur paratë e përfituara prej një projekti që nuk i duhet kurrkujt. Pra, për herë të parë qytetarët e këtij vendi ditën të dëshmojnë se më e rëndësishme se çfarëdolloj reforme, se të gjithë sukseset tona, të vërteta ose të rreme, është jeta e një qenieje njerëzore. Ma do mendja se për herë të parë në jetën e tyre, të gjithë ata të ngujuar prej gjakmarrjes në kullat e frikës dhe të dhimbjes, nuk janë ndjerë të vetmuar e të braktisur; Për herë të parë qytetarët e këtij vendi treguan se të bashkuar mund të vrasim frikën dhe të zhbijmë gjakmarrjen. Dhe e gjithë kjo falë Maries që me gjakun e saj, na bëri të kuptojmë se të gjithë jemi viktima të dhunës, po qe se heshtim dhe kthejmë kryet mënjanë, me shpresën e gënjeshtërt se nuk më prek mua.